“Balik po kayo bukas.”
“Offline po system.”
“Magpa-photocopy muna kayo.”
“Kuha po kayo ulit ng number.”
Kung may Olympic sport ang pag-aasikaso sa government office, sure gold medalist na ang Pilipinas.
Hindi ka pa nagsisimula sa problema mo, pagod ka na agad.
Isipin mo:
• Mag-aabsent ka sa trabaho para lang sa isang papel
• Gigising ka ng 5AM para pumila
• Buong araw mawawala…
• Tapos uuwi ka na may kulang pa rin sa requirements
Ang sakit?
Normal na ito sa atin.
Hindi dahil tamad ang Pilipino.
Kundi dahil pinapahirapan tayo ng sistemang dapat tumutulong sa atin.
At pag nagreklamo ka, sasabihin pa:
“Ganyan talaga dito.”
Pero bakit nga ba dapat “ganyan na lang”?
We pay taxes.
We follow rules.
We line up.
We comply.
We adjust.
We endure.
Pero hanggang kailan tayo mag-aadjust sa system na ayaw mag-improve?
Hindi ito hate sa bansa.
Ito ay pagmamahal na may kasamang pagkadismaya.
Kasi kung wala kang pakialam, hindi ka masasaktan.
“Mahal ko ang Pilipinas.
Pero minsan, mahal din ng Pilipinas pahirapan ang Pilipino.”